Archiwa tagu: Zdrowie Publiczne

System ochrony zdrowia w Austrii

Informacje ogólne i statystyczne o Austrii

Język urzędowy: niemiecki
Stolica: Wiedeń
Ustrój polityczny: republika federacyjna
Powierzchnia całkowita: 83 858 km
Liczba ludności (na 1.2011): 8 404 252
W Austrii jest ponad 8 milionów mieszkańców, z czego 98% stanowi ludność niemieckojęzyczna.

Raport Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wykazał, że wydatki na ochronę zdrowie w Austrii wynoszą rocznie ok. 11% PKB.

System ubezpieczeń w służbie zdrowia Austrii

Każdy mieszkaniec kraju musi płacić ubezpieczenie zdrowotne. Jest ono częścią socjalnego systemu ubezpieczenia. Stawka jest uzależniona od dochodów i stanowiska w pracy. W ramach ubezpieczeń obowiązkowych występują fundusze (24).

Socialversicherung – austriacki system ubezpieczeń społecznych stanowi fundament bezpieczeństwa społecznego. Jest to organizacja non-profit utworzona z mocy prawa.

Austria

Jednostką, która sprawuje nadzór nad systemem ubezpieczeń społecznych i monitoruje fundusze, jest Federalne Ministerstwo Pracy i Praw Socjalnych. Odpowiada ono w szczególności za ustalanie poziomu odpłatności za przepisywane leki, ustalanie kontraktów ze wszystkimi usługodawcami, kontrolowanie pracy funduszy.

W Austrii leki, których dotyczy częściowa odpłatność, znajdują się na tzw. pozytywnej liście a ich ceny określane są dekretem ministerialnym.

W skład pakietu ubezpieczeniowego (socjalno-zdrowotnego) wchodzą: obsługa medyczna przez lekarza ogólnego i specjalistów, leczenie dentystyczne, opieka szpitalna, wynagrodzenie chorobowe, programy prewencyjne i przesiewowe.

Większość łóżek szpitalnych należy do sektora publicznego, głównie prowadzonego przez prowincje (54,5%), gminy (16%) i kasy chorych (8%).

W 1998r. działało 325 szpitali z czego 142 stanowiły jednostki publiczne. 49 szpitali w Austrii należy do podmiotów prywatnych. 40% mieszkańców Austrii korzysta z możliwości prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych. Prywatne ubezpieczenia mogą być uzupełniające lub dodatkowe w stosunku do ubezpieczeń społecznych.

Jeżeli potrzebna jest hospitalizacja, lekarz pierwszego kontaktu wypisuje skierowanie do szpitala publicznego. W nagłych przypadkach można zwrócić się do szpitala publicznego bez skierowania.

Wybierając się do Austrii, należy pamiętać o karcie EKUZ (Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego), która na obszarze Unii Europejskiej stanowi podstawę do udzielenia koniecznych świadczeń zdrowotnych.

BIBLIOGRAFIA

  1. http://www.austria.info/pl/o-austrii/austria—informacje-podstawowe-1146005.html
  2. http://ec.europa.eu/health-eu/health_in_the_eu/ec_health_indicators/index_pl.htm
  3. OECD Health Data 2010
  4. http://www.ce.uw.edu.pl/pliki/pw/art-skrzyp.pdf
  5. http://www.oecd.org/document/0,3746,en_2649_201185_46462759_1_1_1_1,00.html

System ochrony zdrowia w Belgii

Informacje ogólne i statystyczne o Belgii

  • 10,5 mln mieszkańców, gęstość zaludnienia jest prawie 3-krotnie większa niż w Polsce.
  • PKB – 300 mld euro.
  • Wydatki na opiekę zdrowotną w relacji do PKB stanowią ok. 11%, w tym publiczne ok. 8%.

Belgia-FlagaOgółem, wydatki na ochronę zdrowia w Belgii stale rosną w odniesieniu do PKB.

  • 1991 r. wynosiły- 7, 8% PKB,
  • 1998 r. – 8,8% PKB,
  • 2001 r. – 9,0% PKB,
  • 2007 r. – 9,4% PKB.
  • 2010 r. – 10,1 % PKB

Te dane sytuują Belgię bardzo wysoko pośród krajów UE, takich jak Francja (12% PKB), Austria (11% PKB) czy Dania (11% PKB).

Prawne regulacje systemu ochrony zdrowia w Belgii

Prawo do ochrony zdrowia reguluje ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym i zasiłkach chorobowych z 14 lipca 1994 r. oraz ustawa o szpitalach z 7 sierpnia 1997 r..

Belgijska opieka zdrowotna jest częścią systemu ubezpieczenia społecznego obejmującego poza ubezpieczeniem zdrowotnym również :

  • renty,
  • emerytury,
  • zasiłki rodzinne,
  • zasiłki dla bezrobotnych,
  • zasiłki na wypadek choroby zawodowej i wypadku przy pracy.

Na ochronę zdrowia przypada ponad 1/3 funduszy ubezpieczenia społecznego. Koszyk świadczeń pacjenta obejmuje większość ryzyk, a w tym usługi szpitalne i pozaszpitalne oraz usługi stomatologiczne.

Obowiązkowe ubezpieczenie obejmuje prawie całą ludność Belgii, ale ok. 15% populacji posiada ubezpieczenie wyłącznie od tzw. „większego ryzyka”. Pozostałe ryzyka zostają opłacone przez osobę z prywatnych środków. Są to osoby pracujące na własny rachunek oraz ich rodziny, podczas gdy pozostała część społeczeństwa jest ubezpieczona od „większego i mniejszego ryzyka”.

Mniejsze ryzyko obejmuje pobyt w domach rekonwalescencji, domową opiekę pielęgniarską, środki pomocnicze w przypadku fizycznego upośledzenia.

Składki w systemie ochrony zdrowia w Belgii

Składki w Belgii obciążają zarówno pracownika, jak i pracodawcę. Poziom standardowej składki to 38% wynagrodzenia, przy czym ok. 13% odprowadza pracownik a 25% pracodawca. Narodowe ubezpieczenia zdrowotne są administrowane przez 6 funduszy non–profit (w formie stowarzyszeń wzajemnych korzyści) i 1 publiczny fundusz (chorobowy). Każdemu obywatelowi Belgii przysługuje prawo, zgodnie z którym może wybrać on dowolną publiczną ubezpieczalnię.

Składka obejmuje wszystkie wymienione ryzyka i wpływa do funduszu centralnego, którym zarządza państwowy urząd ds. ubezpieczenia społecznego. Składkę przelewa na konto ubezpieczalni pracodawca. Osoby pracujące na własny rachunek same przekazują pieniądze ubezpieczalni.

Rola rządu w systemie ochrony zdrowia w Belgii

Rola rządu ogranicza się do regulacji i częściowego finansowania. Partycypuje w tych regulacjach 7 ministerstw, które monitorują  system ochrony zdrowia. Rząd określa wysokość składki do funduszy i definiuje podstawowy pakiet ubezpieczeniowy, Ministerstwo Zdrowia Publicznego akceptuje rozmieszczenie wysokokapitałowych technologii, a Ministerstwo Spraw Socjalnych akceptuje poziom płatności dla usługodawców.

Pacjent w systemie ochrony zdrowia w Belgii

Podstawową zasadą systemu opieki zdrowotnej w Belgii jest wolny wybór świadczeniodawcy. Dotyczy to zarówno lekarza pierwszego kontaktu, jak i szpitala oraz specjalisty. Konsultacje u specjalisty nie wymagają skierowania od lekarza pierwszego kontaktu. Niezależnie od przynależności do tego czy innego funduszu można korzystać z usług wszystkich lekarzy i szpitali. W Belgii nie ma kolejek, wiec wolny wybór świadczeniodawcy jest rzeczywisty.

Druga podstawowa zasada to współfinansowanie. Świadczenia zdrowotne w Belgii opierają się na zasadzie współfinansowania przez pacjenta. Dla osób o niskich dochodach wprowadzone są mechanizmy osłonowe.

Za wizytę u lekarza ogólnego pacjent płaci z własnej kieszeni 30 % wynegocjowanej na poziomie krajowym stawki. Za wizytę u specjalisty 40%. Stawka preferencyjna dla osób o niskich dochodach wynosi 10%. Jeśli lekarz pobiera za wizytę wyższą stawkę niż wynegocjowana, pacjent dopłaca w całości tę różnicę.

Odpłatność pacjenta za usługę w systemie opieki medycznej w Belgii, ubezpieczenia prywatne

Częściowa odpłatność świadczeniobiorców obowiązuje też w zakresie pokrywania kosztów pobytu w szpitalu. Odpłatność ta uiszczana jest stopniowo i jest uzależniona od długości całego pobytu pacjenta w szpitalu. W przypadku odpłatności za lekarstwa, udział pacjentów w kosztach waha się w przedziale od 0 do 80% w zależności od rodzaju środków aptekarskich.

Przepisy prawa belgijskiego klasyfikują lekarstwa na 5 podstawowych kategorii:

  • kategoria A – brak wymagań co do współfinansowania środków farmaceutycznych ze strony pacjenta;
  • kategoria B – współfinansowanie świadczeniobiorcy w stopniu 25% ceny leku, ale do kwoty 9,10 euro;
  • kategoria C – partycypacja pacjenta w zakresie finansowania leków w wysokości 50% ceny leku, nie przekraczająca kwoty 15 euro;
  • kategoria CS – odpłatność pacjenta w wysokości 60% ceny leku, bez limitu;
  • kategoria CX – odpłatność świadczeniobiorcy w zakresie 80% ceny leku, bez ograniczeń.

Osoby, które chcą uniknąć dopłacania w razie choroby, mogą wykupić dodatkowe ubezpieczenie prywatne. Prywatne polisy w Belgii posiada ok. 30% ludności, w porównaniu z innymi krajami UE jest to odsetkiem wysokim.

W ramach systemów ubezpieczeń prywatnych zawierane są kontrakty indywidualne lub grupowe, np. podpisywane przez pracodawcę. Większe znaczenie mają ubezpieczenia grupowe, stanowiące ok. 3⁄4 ogółu prywatnych polis zdrowotnych. Systemy te refundują koszty choroby, które nie są finansowane przez publiczne fundusze chorobowe, np.

  • wizyty w klinice,
  • koszty transportu,
  • dodatkowe świadczenia pieniężne w wypadku czasowej niezdolności do pracy lub renty inwalidzkiej.

Współpłacenie w Belgii jest dość znaczne i stanowi istotny udział w finansowaniu opieki zdrowotnej. Stanowi ważny czynnik w decyzji pacjenta o korzystaniu z usług medycznych.

Organizacja świadczeniodawców w systemie ochrony zdrowia w Belgii

System belgijski wyróżnia się tym, że wszyscy lekarze to osoby samozatrudnione, żaden nie pracuje na etacie. Dotyczy to również szpitali. Dochody lekarzy są zróżnicowane i zależą wyłącznie od ich własnej działalności. Obecnie pracuje w Belgii 40 tys. lekarzy. Połowa z nich to lekarze pierwszego kontaktu, pozostali to specjaliści.

W Belgii jest 115 szpitali opieki krótkoterminowej. Rocznie odnotwuje się 1,7 mln hospitalizacji trwających dłużej niż 1 dzień, a średni czas pobytu wynosi 6 dni. Jeszcze w latach 80. było 300 szpitali. W placówkach prywatnych jest 65% wszystkich łóżek, ale działają zgodnie z zasadą non- profit. Część z nich należy do towarzystw wzajemnych. Szpitale publiczne należą do władz lokalnych.

Finansowanie szpitali pochłania 48% budżetu na zdrowie i opiera się na zasadzie płatnika trzeciej strony, co oznacza, że fundusz refunduje szpitalowi koszty. Pacjent płaci bezpośrednio szpitalowi obowiązkowe opłaty za przyjęcie, każdy dzień pobytu oraz niektóre usługi, a także dobrowolne opłaty za usługi nieobjęte ubezpieczeniem obowiązkowym, np. pokój jednoosobowy. Finansowanie działalności bieżącej szpitali ma charakter dość złożony i składa się z 4 części:

  • koszty hotelowe i opieka pielęgniarska (4,3 mld euro),
  • koszty usług medycznych (4 mld euro),
  • koszty leków (1,1 mld euro)
  • współpłacenie i opłaty za usługi dodatkowe (1,3 mld euro).

Szpital co miesiąc otrzymuje stałą kwotę stanowiącą 80% kosztów wyliczonych na podstawie danych krajowych (długość pobytu, case-mix itp.) i odpowiadających tzw. uzasadnionej liczbie łóżek, wynikającej z liczby i profilu pacjentów leczonych w tym szpitalu. Oprócz stałej kwoty szpital otrzymuje także pieniądze za każdy dzień pobytu (10 proc.) i za każde przyjęcie (10 proc.).

Usługi medyczne w belgijskiej służbie zdrowia

Koszty usług medycznych opłacane są w Belgii zgodnie ze stawkami wynegocjowanymi co roku z lekarzami. Katalog procedur zawiera 5 tys. pozycji. Stawki te obejmują nie tylko koszty pracy lekarzy, ale także koszty diagnostyki, zużycia aparatury itp. Zarobki lekarzy zależą od ich działalności oraz wyniku negocjacji z zarządem szpitala dotyczących określenia, jaka część stawek ma być przeznaczona na sfinansowanie kosztów szpitalnych. Koszty leków są finansowane odrębnie.

Koszty leków w belgijskiej służbie zdrowia

Średnio 1/2 zużywanych leków jest refundowana ryczałtowo na podstawie średnich kosztów leków w kraju. Szpital otrzymuje 2 kwoty: 75 proc. wyliczonej średniej kwoty na pacjenta i 25 proc. w oparciu o każdy zużyty lek. Drogie preparaty, np. przeciwnowotworowe, są refundowane w 100 proc. Są też leki niefinansowane przez ubezpieczenie, a ich koszt jest pokrywany przez pacjenta (średnio 35 euro).

Cechy specyficzne belgijskiego systemu ochrony zdrowia

Po pierwsze, w tym systemie pieniądze podążają za pacjentem, czyli stawki zależą od liczby leczonych i ich chorób, ale finansowanie szpitali jest mieszane (w części fee for service, a w części są to stałe kwoty obliczane wg złożonej metodologii).

Po drugie, powszechne jest dość znaczące współpłacenie przez pacjentów, ale istnieje realny wybór świadczeniodawcy.

Po trzecie, lekarze wykonują zawód na podstawie samozatrudnienia, a stawki za usługi są ustalane podczas negocjacji.

Po czwarte, szpitale mają dużą autonomię i mogą zbankrutować, ale wszystkie funkcjonują na zasadzie non-profit.

Po piąte, pacjenci mają możliwość wyboru ubezpieczyciela, ale są to fundusze ubezpieczeń wzajemnych niedziałające dla zysku.

System belgijski należy do najlepszych na świecie, nie ma w nim kolejek, a zadowolenie pacjentów, co pokazują wyniki badań, jest bardzo wysokie.

BIBLIOGRAFIA:

  1. Systemy ochrony zdrowia – Małgorzata Dziubińska Michalewicz, marzec 2004
  2. System ochrony zdrowia- „Jak to robią w Belgii” menedżer zdrowia, lipiec 2008

System ochrony zdrowia w Brazylii

Informacje ogólne i statystyczne o Brazylii

Brazylia tonajwiększe pod względem powierzchni i liczby mieszkańców państwo Ameryki Południowej oraz piąte pod względem wielkości państwo świata. Zajmuje ponad 47,5% powierzchni Ameryki Południowej, liczy ponad 200 milionów mieszkańców.

Ponad 1/2 mieszkańców Brazylii stanowią ludzie rasy białej. Czarnoskórzy stanowią około 7% ogółu ludności, Indianie 1%. Resztę stanowi ludność mieszana – Mulaci i Metysi.

300px-Flag_of_Brazil.svg

Brazylia jest republiką związkową podzieloną na 26 stanów i 1 dystrykt federalny.
.

Zdrowie populacji Brazylii

Brazylia jest krajem, który w ciągu ostatnich dekad wszedł w fazę transformacji epidemiologicznej. Coraz mniejsze znaczenie odgrywają choroby zakaźne i pasożytnicze, a ich miejscu pojawiają się choroby cywilizacyjne oraz zewnętrzne przyczyny zgonów.

Za główne przyczyny zgonów w Brazylii uważa się:

  1. Choroby naczyń mózgowych (10,1%).
  2. Chorobę niedokrwienną serca (9,7%).
  3. Zabójstwa (5,4%).
  4. Cukrzycę (4,4%).
  5. Przewlekłe choroby układu oddechowego (4,3%).
  6. Grypę i zapalenie płuc (4,2%).
  7. Wypadki drogowe (3,9%).
  8. Niewydolność serca (3,6%).
  9. Problemy okołoporodowe (3,5%).
  10. Chorobę nadciśnieniową (3,4%).

Podstawy systemu opieki zdrowotnej Brazylii

System opieki zdrowotnej, który funkcjonuje w tej chwili w Brazylii, opiera się na Konstytucji Federalnej z roku 1988, która zapewniła wszystkim obywatelom kraju dostęp do bezpłatnej i powszechnej służby zdrowia. Zasady Społecznej Służby Zdrowia (SUS: Sistema Único de Saúde) zostały ustanowione na podstawie niezbywalnego prawa człowieka (obywatela) do dostępu i otrzymywania pełnowymiarowej opieki zdrowotnej oraz jednocześnie odpowiedzialności państwa polegającej na zapewnieniu takiej opieki.

Odpowiedzialność i finansowanie ochrony zdrowia w Brazylii

Odpowiedzialność związana z zapewnieniem opieki zdrowotnej w Brazylii spoczywa w rękach rządu, związana jest jednak z 3 poziomami: państwowym, (federalnym) oraz stanowym i miejskim.

SUS na poziomie federalnym podlega Ministrowi Zdrowia, a na poziomie stanowym oraz miejskim tzw. Sekretarzom Zdrowia. System ochrony zdrowia finansowany jest w Brazylii z budżetu państwa oraz budżetów samorządów terytorialnych (stany i miasta).

Publiczna i prywatna służba zdrowia w Brazylii

Dostęp do społecznej służby zdrowia posiada 75% populacji Brazylii, pozostałe 25% przynależy do tzw. Systemu Dodatkowego (Supplementary System), który również zapewnia opiekę zdrowotną.

System Dodatkowy składa się z prywatnych kampanii, działów oraz innych profesjonalnych jednostek, które świadczą opiekę zdrowotną dla swoich klientów (bardzo dobrze rozwinięty system ubezpieczeń prywatnych).

Brazylijski system opieki zdrowotnej składa się więc z sieci instytucji publicznych i prywatnych odpowiedzialnych za:

  • finansowanie i zarządzanie usługami zdrowotnymi;
  • prowadzenie badań;
  • dystrybucję oraz produkcję leków i produktów leczniczych oraz technologii zdrowotnych;
  • kierowanie kadrą pracowników medycznych;
  • nadzorowanie systemu.

Dodatkowe zadania SUS

SUS odpowiedzialny jest także za odprowadzanie ścieków w miastach oraz kontrolę występowania chorób, która związana jest z prowadzeniem ewidencji i statystyki poszczególnych jednostek chorobowych. Kontrola i nadzorowanie chorób zakaźnych jest prowadzana przez Ministerstwo Zdrowia za pośrednictwem Krajowego Systemu Nadzoru Epidemiologicznego, Państwowych Laboratoriów oraz Narodowego Programu Szczepień.

Jednostki regulacyjne w systemie opieki zdrowotnej Brazylii

ANVISA (National Agency For Health Surveillance) – Narodowa Agencja Nadzoru Sanitarnego – agencja Ministerstwa Zdrowia, brazylijski odpowiednik amerykańskiego FDA. Każda firma, która pragnie wejść na rynek brazylijski musi zarejestrować swoje produkty w ANVISA. Rejestracja trwa od 3 do 18 miesięcy. Agencja zajmuje się regulacjami dotyczącymi produktów zdrowotnych, artykułów spożywczych oraz prawem związanym z przekraczaniem granic.

ANS (Supplementary Health Agency) – Wspomagająca Agencja Zdrowia zajmuje się regulacją ubezpieczeń zdrowotnych oraz prywatną opieką zdrowotną.

Wydatki w sektorze ochrony zdrowia Brazylii

  • odsetek PKB przeznaczany na ochronę zdrowia – ok. 8%
  • wydatki publiczne stanowią ok. 48%, a wydatki prywatne 52%
  • wydatki publiczne są pokrywane głównie przez rząd federalny (51%), rządy stanowe (26%) oraz miasta (22%).
  • udział sektora publicznego w wydatkach jest wyższy w stanach znajdujących się na północy kraju (76%) i na północnym wschodzie (65%), a niższy na południu Brazylii (48%)

Podział wydatków w systemie opieki zdrowotnej:

  • 1/3 wydatków sektora prywatnego finansowana jest przez firmy świadczące usługi zdrowotne oraz ubezpieczalnie, jak i również darowizny przekazywane przez organizacje filantropijne.
  • Pozostałe 2/3 wydatków finansowane jest przez bezpośrednie wpłaty osób korzystających z opieki (ok. 9%). Najczęściej są one związane:
  1. z zakupem leków (37%);
  2. z prywatnych ubezpieczeń (29%);
  3. ze świadczeniem usług stomatologicznych (17%);
  4. oraz innych usług (17%).

Zasoby ludzkie i kapitałowe brazylijskiej służby zdrowia

  • Liczba lekarzy wynosi obecnie ok. 290 tys.
  • Dentystów jest ok. 178 tys.,
  • Pielęgniarek jest ok. 100 tys.
  • Dostępność lekarzy na 1000 mieszkańców wynosi 1,6.
  • Sektor publiczny zapewnia pracę 45% spośród wszystkich lekarzy oraz 65% wszystkich pielęgniarek.
  • Lekarze wynagradzani na zasadzie stałej pensji lub kapitacji.

Obecnie w kraju istnieje ponad 7800 szpitali, a ogólna liczba łóżek przekracza 810 tys. Średni czas pobytu w szpitalu wynosił 5,9 dni.

  1. Szpitale Publiczne: 2.500
  2. Szpitale Dobroczynne:  1800
  3. Szpitale Prywatne: 600
  4. Szpitale Uniwersyteckie: 200

Około 30 % sprzętu szpitalnego oraz wyrobów medycznych jest importowane z Japonii, Niemiec i USA.

W 2010 roku usługi zdrowotne były świadczone przez 46 tys. jednostek ambulatoryjnych, z czego 76% należało do sektora publicznego, a 24% prywatnego. Spośród tych ostatnich 15% została zakontraktowana przez SUS.

Wschodzące sektory branży medycznej w Brazylii to przede wszystkim telemedycyna oraz tzw. opieka domowa.

Brazylia jest jednym z największych konsumentów rynku leków, co stanowi 3,5% udziału w rynku światowym. Aby rozszerzyć dostęp ludności do leków na początku XXI wieku zachęcono pacjentów do zakupu produktów generycznych, które kosztują średnio o 40% mniej niż markowe produkty.

Programy zdrowotne w systemie ochrony zdrowia Brazylii

PSF – Program Zdrowia Rodziny (Family Health Program)

Utworzony w 1994r. program „Program Zdrowia Rodziny” miał zapewnić pełną gamę usług opieki zdrowotnej dla rodzin w ich domach, w klinikach oraz szpitalach. W ramach Programu system ochrony zdrowia przeszedł szereg reform, które miały na celu zbliżenia opieki zdrowotnej do gospodarstw domowych. Powstały tzw. Rodzinne Zespoły Zdrowotne obejmujące m.in. lekarzy, pielęgniarki, stomatologów i innych pracowników służby zdrowia, w tym pracowników społecznych. Każda drużyna odpowiedzialna jest za 1000 rodzin i zapewnia opiekę leczniczą w formie wizyt domowych oraz zajmuje się promocją zdrowia i edukacją zdrowotną.

Dzisiaj w 5560 gminach na terenie Brazylii działa ok. 27 tys. drużyn w ramach programu „Zdrowie dla Rodzin”. Program „Zdrowie dla Rodzin” obejmuje 73 mln osób (40% populacji) w 4 837 miastach Brazylii.

Program Opieki nad Dziećmi (The Pastorate of the Child)

Program został wprowadzony w 1983r. z inicjatywy Kościoła Katolickiego, aby móc bezpośrednio pracować z rodzinami w ich domach m.in. promować wartości kulturowe tj. braterstwo, współodpowiedzialność społeczną, mające na celu zmniejszyć niedożywienie, śmiertelność niemowląt oraz eliminować proces marginalizacji u najbiedniejszych i jednocześnie przyczyniać się do zintegrowanego rozwoju dziecka.

Narodowy Program Szczepień

Został wprowadzony w 1973r. w celu eliminacji niektórych chorób zakaźnych. W roku 988 zaszczepionych zostało ponad 60% obywateli Brazylii, a w 1991 roku było to już 90% w przypadku odry, BCG i polio.

Zmiany w służbie zdrowia Brazylii

Zasadniczymi celami sektora ochrony zdrowia były dotychczas:

  • poprawa ogólnej sytuacji zdrowotnej, z naciskiem na zmniejszenie śmiertelności u dzieci, polityczno-instytucjonalna reorganizacja sektora, w celu zwiększenia operacyjnej zdolności SUS;
  • plan na kolejny okres (2008-2015) wzmacnia dotychczasowe priorytety w celu zapewnienia dostępu do internetu, poprawy jakości opieki i decentralizacii zarządzania SUS.

Obecne przepisy prawne regulujące funkcjonowanie systemu opieki zdrowotnej (1996r.) doprowadziły do przesunięcia odpowiedzialności za administrację SUS do samorządów (częściowa decentralizacja).

Kolejną inicjatywą jest tworzenie konsorcjów zdrowia, grupujących środki z kilku sąsiednich gmin. Podstawowym instrumentem wsparcia dla regionalizacji jest „Projekt wzmocnienia i reorganizacji SUS”.

Dzięki opiece podstawowej udało się zmniejszyć kolejki w szpitalach publicznych oraz skrócić czas oczekiwania na wizyty lekarskie. Dzisiaj podstawowa opieka zdrowotna jest w Brazylii jednym z głównych filarów systemu i pozostaje najbardziej sposobem na zapewnienie większego dostępu do usług zdrowotnych dla wszystkich obywateli.

BIBLIOGRAFIA

  1. Massachusetts Office of International Trade & Investment: Brazil Health Care System. Czerwiec, 2007.
  2. Jurberg C.: Flawed but fair: Brazil’s health system reaches out poor. Bulletin of the World Heath Organization, Kwiecień, 2008, 86 (4), 248-249.
  3. Bliss K.E.: Key players in global Health – how Brazil, Russia, India, China and South Africa are influencing the game. Center for strategic and international studies, 2010, 1-14.
  4. Pierantoni C.R., Garcia C.P.: Human resources for health and decentralization. Human resurces for health, 2011, 9:12, 1-6.
  5. Barros A., Victora C., Cesar J., Neumann N., Bertoldi A.: Brazil: Are health and nutrition programs reaching the neediest? The International Bank for Reconstruction and Development / The World Bank, Kwiecień, 2005
  6. Pan-American Health Organization/World Health Organization: Technical Cooperation Strategy for PAHO/WHO and the Federative Republic of Brazil, 2008-2012. Brazil 2007, 13-29.

 

System ochrony zdrowia w Australii

Informacje ogólne i statystyczne o Australii

Demografia:

Populacja: 21,293,000 mln mieszkańców
Oczekiwana długość życia w momencie urodzenia: mężczyźni 80 lat, kobiety 84 lata
Całkowite wydatki na ochronę zdrowia: per capita: 3,600 $ (2011), 9% PKB (2011)

Najczęstsze przyczyny zgonów w Australii stanowią:

  • Choroby niedokrwienne serca: K – 61 M – 117 (na 100 000)
  • Choroby naczyniowe mózgu: K- 38 M – 42 (na 100 000)
  • Rak: K – 122 M -195 (na 100 000).

Flaga Australii

 

Wydatki na ochronę zdrowia w Australii

  • Łączna kwota wydatków na opiekę zdrowotną na wszystkich szczeblach administracji oraz sektora prywatnego stanowi ok. 10% PKB Australii.
  • Wydatki na ochronę zdrowia na 1 mieszkańca w USD (2010r.) w Australii = 3137 wobec średniej dla OECD= 2984.
  • Najwięcej wydatków przeznacza się na finansowanie szpitali oraz zakup farmaceutyków.
  • 70% pieniędzy przeznaczanych na ochronę zdrowia pochodzi z podatków.
  • 16,8 % to wydatki indywidualne, a tylko 7,8% stanowią prywatne ubezpieczenia medyczne.
  • Najwięcej środków trafia do szpitali, w tym 80% do szpitali publicznych.
  • W Australii działa, finansowany z podatków, powszechny system ochrony zdrowia Medicare, jednocześnie pobierany jest specjalny podatek zdrowotny dla ludności, w wysokości 1,5% uzyskanego dochodu.
  • Krajowym systemem opieki zdrowotnej zarządza minister ds. ochrony zdrowia i starzenia się społeczeństwa.

Struktura organizacyjna australijskiego systemu opieki zdrowotnej

Struktura organizacyjna związana z wielopoziomowym systemem władzy. Wiodąca jest rola rządu federalnego. Każdy stan i każde terytorium ma swojego ministra odpowiedzialnego za politykę zdrowotną na poziomie lokalnym. Podstawową jednostką organizacyjną odpowiedzialną za politykę zdrowotną na poziomie federalnym jest Department of Health and Aged Care.

Do podstawowych zadań urzędu DHAC należy:

  • kreowanie polityki zdrowotnej państwa i jej finansowanie;
  • dbanie o zdrowie publiczne;
  • refundacja cen leków znajdujących się na specjalnym wykazie (Pharmaceutical Benefits);
  • przekazywanie rządom stanowym funduszy na działalność szpitali publicznych;
  • finansowanie domów opieki dla ludzi w podeszłym wieku;
  • nadzór nad jakością i dostępnością na rynku leków i innych preparatów leczniczych
  • tworzenie i wprowadzanie w życie narodowych programów zdrowotnych.

Finansowanie systemu ochrony zdrowia w Australii

Głównym źródłem finansowania są podatki ogólne (71,2%), ściągane przez Australian Taxation Department. Finansowanie systemu ochrony zdrowia przez rząd federalny odbywa się poprzez zestaw podstawowych mechanizmów:

  • dotacje;
  • Medical benefits;
  • Pharmaceutical benefits;
  • Health Program Grants.

Medicare nie pokrywa tzw. dodatkowych usług medycznych, do których należą m.in.: leczenie dentystyczne i usługi protetyczne, konsultacje okulistyczne, fizykoterapia, świadczenia z zakresu medycyny alternatywnej np. akupunktura, psychoterapia, koszty leków spoza wykazu, opieka pielęgniarska w domu chorego.

Hospitalizacja pacjentów Medicare – pacjenci korzystający z ubezpieczenia Medicare mają prawo do bezpłatnego zakwaterowania oraz opieki pielęgniarskiej i lekarskiej.

Opieka ambulatoryjna – Medicare udziela też pewnej pomocy finansowej Australijczykom korzystającym ze świadczeń w szpitalach publicznych i prywatnych, jako pacjenci prywatni.
Podstawowa opieka medyczna – primary health care. Lekarze praktyki ogólnej GP (studia wyższe w zakresie medycyny, roczny staż w szpitalu, licencja, rejestracja przez władze stanowe lub terytorialne). Fee for service oraz wolny wybór lekarza.

System podstawowej opieki zdrowotnej Australii

System ochrony zdrowia podlega rządowi Związku Australijskiego – rządowi federalnemu, przy czym za określone obszary odpowiadają poszczególne stany, np. za zarządzanie szpitalami. Prywatny system opieki zdrowotnej (w zakresie niepokrywanym przez Medicare) finansowany jest przez wiele zakładów prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych. Największy z nich to Medibank Private, należący do państwa, ale działający na takich samych zasadach jak inne zarejestrowane fundusze ubezpieczeń prywatnych. Pacjent posiadający ubezpieczenie Medicare leczony w placówce publicznej nie ponosi kosztów hospitalizacji, natomiast w przypadku korzystania z usług prywatnej lecznicy Medicare pokrywa do 75% podstawowych kosztów zawartych w wykazie, które obejmują głównie usługi i procedury medyczne. Koszty za leki i zakwaterowanie w placówce prywatnej mogą być pokrywane z prywatnych polis ubezpieczeniowych.

Medicare pokrywa szereg świadczeń zdrowotnych, z wyjątkiem tzw. dodatkowych usług medycznych , do których należą:

  • Leczenie dentystyczne i usługi protetyczne.
  • Konsultacje okulistyczne.
  • Fizykoterapia, terapia zajęciowa.
  • Koszty leków spoza listy wykazu.
  • Koszty związane z transportem pacjentów.
  • Opieka pielęgniarska w domu chorego.
  • Konsultacje logopedy.
  • Koszty aparatów słuchowych.
  • Zabiegi, które nie mają uzasadnienia klinicznego, w tym chirurgii plastycznej.

Jeżeli lekarz nie pobiera opłat wyższych niż znajdujące się w specjalnym wykazie MBS Medicare wypłaca odpowiednią kwotę bezpośrednio lekarzowi. Dotyczy to prawie 80% udzielanych świadczeń.

Lekarze tzw. praktyki ogólnej są jednak uprawnieni do pobierania wyższych opłat za swoje usługi i wówczas pacjent musi sam pokryć z własnej kieszeni różnicę między ceną z wykazu, a honorarium lekarza. Częściej jednak pacjenci wnoszą dodatkowe opłaty w przypadku wizyt u lekarzy specjalistów.

Medicare udziela także pomocy finansowej Australijczykom korzystającym ze świadczeń w szpitalach publicznych i prywatnych, jako pacjenci prywatni:

  • 85% bonifikatę na świadczenia z zakresu opieki ambulatoryjnej;
  • 75% rabatu na usługi medyczne w zakresie leczenia szpitalnego.

BIBLIOGRAFIA:

  1. System opieki zdrowotnej w Australii. Małgorzata Dziubińska- Michalewicz
  2. PPP w systemach ochrony zdrowia w wybranych krajach świata. Jolanta Kalecińska.

System ochrony zdrowia w Republice Czeskiej

Dane i wskaźniki demograficzne Republiki Czeskiej

Liczba mieszkańców: 10,5 mln
Oczekiwana długość życia w chwili urodzenia:
Kobiety: 79,8 lat
Mężczyźni: 73,4 lat
Współczynnik umieralności noworodków: 2,8

Flaga Czech Umieralność z powodu chorób układu krążenia:

Kobiety: 379,4 na 100 tys.
Mężczyźni: 560 na 100tys.

Umieralność z powodu nowotworów:

Kobiety: 153 na 100 tys.
Mężczyźni: 269 na 100 tys.

Umieralność z powodu przyczyn zewnętrznych:

  • Wypadki

Kobiety: 4,9 na 100 tys.
Mężczyźni: 15,7 na 100 tys.

  • Samobójstwa

Kobiety: 4,2 na 100 tys.
Mężczyźni: 20,2 na 100 tys.

Czechy wydatki

Źródło: Ochrona zdrowia na świecie, pod redakcją Kazimierza Rycia, Zofii Skrzypczak http://www.ce.uw.edu.pl/pliki/pw/art-skrzyp.pdf

Upoważnienie ubezpieczonego do składki w systemie ochrony zdrowia Republiki Czeskiej

Każdy ubezpieczony opłaca składki, jeśli jest osobą samodzielnie uzyskującą dochody (np. przedsiębiorcą, rzemieślnikiem), ma na obszarze Republiki Czeskiej prawo stałego pobytu bądź nie należy do żadnej z ww. grup, a płatnikiem składki zdrowotnej za niego nie jest państwo, jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę.

Wynagrodzenia

Pracownicy medyczni (na 100 000 mieszkańców).
Źródło: Ochrona zdrowia na świecie, pod redakcją Kazimierza Rycia, Zofii Skrzypczak http://www.ce.uw.edu.pl/pliki/pw/art-skrzyp.pdf

Zmiany wprowadzone służbie zdrowia w Republice Czeskiej

Rys historyczny opieki zdrowotnej w czechach

Rys historyczny opieki zdrowotnej w Czechach

Prawa ubezpieczonego w ramach systemu ochrony zdrowia w Republice Czeskiej

  • Współpłacenie składki.
  • Wprowadzenie w 2008r. opłat regulacyjnych, które uiszcza każdy pacjent. Są 3 kategorie opłat: 30 Kcz za wizytę w przychodni (opłata każdorazowa); 60 Kcz za każdy dzień spędzony w szpitalu, uzdrowisku, sanatorium; 90 Kcz za świadczenia medyczne udzielone przez pogotowie oraz placówki pierwszej pomocy w sobotę, w niedzielę oraz w dniach wolnych od pracy.

Obowiązuje jednak limit opłat regulacyjnych, które w ciągu roku może ponieść pacjent i wynosi on obecnie 5 tys. koron rocznie. W przypadku dzieci  i emerytów powyżej 65 roku życia całkowity limit  roczny został obniżony do 2500 koron.

BIBLIOGRAFIA

  1. Health at a Glance Europe 2010
  2. Ochrona zdrowia na świecie, pod redakcją Kazimierza Rycia, Zofii Skrzypczak
  3. Warunki życia i pracy w krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Ministerstwo Gospodarki i Pracy, Departament Rynku Pracy
  4. http://www.rynekzdrowia.pl/Finanse-i-zarzadzanie/Czechy-tam-juz-wprowadzono-wspolplacenie-w-ochronie-zdrowia,18071,1,1.html
  5. J. Suchecka, Ekonomia zdrowia i opieki zdrowotnej, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 65-66.